Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hîtât st. f.
hîtât st. f. — Graff V,334. hî-tât: nom. sg. Nb 205,4 [221,16] (-tat); gen. sg. - ] e Nc 732,19 [63,23]; dat. sg. - ] e 815,7 [178,18] (-tate); acc. sg. - ] Nb 205,7 [221,19]. Nc 726,2 [54,21] (-tat). Zeugungsakt, Vermählung, Geschlechtsverkehr , Zeugung: diu hitat . tero diu natura gerot . tannan dero stirbigon dingo languuerigi doh chumet opus gignendi . quod natura semper appetit . quo solo durat diuturnitas . mortalium rerum Nb 205,4 [221,16], ähnl. 7 [19]. taz tines ( Jupiters ) sunes heimleiti uuerde in himelscun . unde dero goto rat festenoe dia hitat perpes que vinculum signet decor . …