Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hilta st. f.
hilta st. f. , mhd. hilt ( im Komp. ); as. hild(i); ae. hild; an. hildr. — Graff IV,912. hiltiu: dat. sg. S 1,6 ( Hildebr.; das zweite i später unten angehängt, Steinm. ); vgl. Lühr, Hildebr. S. 416 f. Kampf: (Hiltibrant enti Hađubrant) gurtun sih iro suert ana, ... do sie to dero hiltiu ritun.