Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hêrtuomen sw. v.
sw. v. — Graff IV,996.
ki-her-tomit: part. prt. Gl 2,317,5 (Jb-Re).
jmdn. zur Leitung jmds. ausersehen, bei der Durchführung einer Sache voranstellen: sint kihertomit [principatus etiam vocantur, ... qui subiectis aliis dum quaeque sunt agenda disponunt, eis ad explenda divina ministeria] principantur [Greg., Hom. II,34 p. 1605].