Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
herid st. f. (?)
st. f. (?); vgl. Braune, Ahd. Lb.16 S. 206, wo mit Schmeller Anschluß an hertî oder hart ‘steinichter Boden’ erwogen wird. — Graff IV,1016.
heride: dat. sg. S 116,61 (Würzb. Markbeschr. 2, 11. Jh.).
Allmende, die Flur einer Gemeinde: danan in Ezzilenbuohhun, dar in daz houc in dero heride, in Gozoluesbah.