Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heriban st. m.
st. m., mhd. herban, nhd. heerbann; mnl. heerban. — Graff III,125.
heri-pan: acc. sg. (oder nom. sg., vielleicht acc. pl. sonus in der lat.-ahd. Glossenreihe der Hs. als nom. sg. aufgefaßt) Gl 2,345,57 (clm 6325, 9. Jh.).
Heerbann, Ruf zur Heerfolge, zum Angriff: heripauhhan heripan (letzteres von anderer Hand) [denique et in bellis civilibus hoc observari ferunt, quoniam et armorum per habitus, et] sonus vocis [idem et mos unus est, Is., De off. 2,23 p. 816].