Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
hauig adj.
hauig , adj. , mhd. houwec, zum hauen tauglich, haubar: an den orten, do es ( das holz ) hawig ist. Michelsen d. Mainzer hof s. 45 ; wann man ein stuck häuiges waldes, so prennholz fällig, will zu jucharten abmessen. Sebiz feldb. 475 ; das holz ist gar nicht hauig, d. i. läszt sich nicht wol hauen, non est scissile lignum istud. Stieler 788 .