Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
harahus m.
* harahus (ara(c)hus, -aus sim. ), -i m. (theod. vet. harug, cf. Ahd. Wb. IV. p. 743sq.) locus sanctus (ad iusiurandum in iudicio praestandum aptus) – Heiligtum, heilige Schwurstätte des Gerichts (de re v. R. Schmidt-Wiegand, Nationes. 1. 1978. p. 177sq.) : Lex Ribv. 34 a ad placitum veniens cum tribus testibus in -o haraho (-ao harao , a- araho , a-oc arahoc , aracho sim. var. l. [v. p. 184] ) coniuret dominus , quod eqs. (cf. ind. p. 197) . 36,2 ille, qui eum (sc. hominem manitum) manit, cum tribus rachinburgiis in -o haraho (-oc harahoc , arahco sim. var. l. ) coniuraverit, quod eqs. ( sim.…