Eintrag · Mittellateinisches Wb.
harahus m.
*harahus (ara(c)hus, -aus sim.), -i m.(theod. vet. harug, cf. Ahd. Wb. IV. p. 743sq.) locus sanctus (ad iusiurandum in iudicio praestandum aptus) – Heiligtum, heilige Schwurstätte des Gerichts (de re v. R. Schmidt-Wiegand, Nationes. 1. 1978. p. 177sq.): MLWLex Ribv. 34a ad placitum veniens cum tribus testibus in -oharaho (-aoharao, a-araho, a-ocarahoc, aracho sim. var. l. [v. p. 184]) coniuret dominus, quod eqs. (cf. ind. p. 197). 36,2 ille, qui eum (sc. hominem manitum) manit, cum tribus rachinburgiis in -oharaho (-ocharahoc, arahco sim. var. l.) coniuraverit, quod eqs. (sim. 36,3 in -oharaho [arhaho sim. var. l.]. 75,1 in -oharaho [araco, ahro sim. var. l.]. 80 in -oharaho [arao sim. var. l.]). 37,2 sibi septimus in -oharaho (ahraho sim. var. l.) coniuret (sc. homo accusatus), quod eum (auctorem) ibidem legibus manitum habuisset eqs. 45,1 in -oharaho (haroho a. corr. A1, arahbo sim. var. l.).Niederer