Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hangalîn adj.
adj. (vgl. Kluge, Stammb.3 § 201).
hangeleniu: acc. pl. n. Gl 2,774,7 (Vat. Pal. 1716, 10./11. Jh.).
hängend: substant. das Hängende, von Teilen eines Gebäudes: [res est inimica saluti] pendula [celsa sequi, Ar. II,770]; zum Sachverständnis vgl. Anm. d. Ausg. z. pendula.
Vgl. hangilla.