Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
halsthrûh st. f.
halsthrûh st. f. ; as. halsthrûh ( s. u. ). — Graff V,255. hals-truhin: dat. pl. Gl 2,390,27; -truen: dass. 569, 65; -truohin: dass. 425,30/31; -druch: nom. sg. 30 ( 2 Hss. ). 479,51; -druhin: dat. pl. 517,14 (d anschei- nend aus t korr., Steinm. ). 530,3; -druin: dass. 504,10 (hal s -); -thruin: dass. 530,3; -thrvon: dass. 583,45 = Wa 97,14 ( Düsseld. F. 1, 9. oder 10. Jh. ( ? ) ; Steinm. -thí von von Wadst. korr. zu -thŕvon); -thruoin: dass. 524,17; -thruuuin: dass. 567,51 ( z. w- Laut vgl. Braune, Ahd. Gr. 12 § 110 Anm. 2 ). — hals-drog: nom. sg. Gl 4, 197,36 ( sem. Trev.; zu -og vgl. Franc…