Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hal(a)salz st. n.
st. n.; zu hal- vgl. mhd. hal st. n. ‘Salzquelle, Salzwerk’, nhd. dial. bair. hall n. Schmeller 1,1074 ff., schwäb. hall II n. Fischer 3,1067 f.; vgl. auch DWb. IV,2,232, Gröger § 8,2 Anm. S. 24. — Graff IV,850.
hala-salz: nom. sg. Gl 3,602,18 (Würzb. Mp. th. f. 146, 10. oder 10./11. Jh.); verschrieben: hasalz: acc. sg. 5,45,1 (Herten 192, 12. Jh.; l. halsalz, Steinm.).
Salz aus der Salzquelle (vgl. dagegen merisalz): fac puluerem subtilissimum ... quantum cum tribus digitis capere potest ... husuuurz ... halasalz . erdebuh Gl 3,602,18. halsalz [misce primitus acetum et micas ... et tunde simul mel et] sal [Rezept. S. 287] 5,45,1.
Vgl. halhûs.