Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gruonisal st. n.
st. n. — Graff IV,300.
gronisal: nom. sg. Gl 2,329,37 (clm 14747, 10. Jh.).
Keim, Sproß: chimo gronisal [certe legimus in scripturis, urbes quasdam, ita victorum sale seminatas, ut nullum in ipsis] germen [oriretur, Hier. in Matth. 5,13].