Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
grimman st. v.
st. v., mhd. nhd. grimmen; as. grimman, mnd. mnl. grimmen; ae. grimman. — Graff IV,608 s. v. krimman.
crimmit (Pa K), chrimmit (Ra): 3. sg. Gl 1,154,18 (vgl. Splett, Stud. S. 228); grimment: 3. pl. Gl 2,243,34 (Sg 218, 10. Jh.; so auch Ahd. Gl.-Wb. S. 239).
Hierher vielleicht auch: grimmet: 3. sg.? Gl 4,55,56 (Sal. a 1, clm 17 403; nach Raven I,298 evtl. verschr. für irgrimmet = irgremit part. prt. zu irgremmen); gremmit: dass. 201,19 (sem. Trev., 11./12. Jh.; nach Raven a. a. O. verschr. für irgremmit zu irgremmen; zu -e- für -i- vgl. Katara S. 30); [ae. verschr. glimnit: 3. sg. Beitr. 63,454 (Leiden Voss. lat. fol. 24, 10. Jh.; vgl. Bosw.-T. Suppl. S. 476 f. s. v. glýman u. 487 s. v. grimman, Ahd. Gl.-Wb. S. 239).] 1) wüten: crimmit slizzit furit saevit Gl 1,154,18. grimmint [qui cum accepta non tribuunt, in proximorum nece] grassantur [: quia tot pene quotidie perimunt, quot morientium pauperum apud se subsidia abscondunt, Greg., Cura 3,21 p. 66] 2,243,34. [grimmit saevit Beitr. 63,454 (s. o. Formenteil)]. 2) wütend, zornig sein (?): grimmet efferatus (sc. est?) Gl 4,55,56 (auch irgremit, irgremitir; vgl. irgremit vuard efferatus est 1,663,12 u. s. o. Formenteil). gremmit efferatus (sc. est?) 201,19 (s. o. Formenteil).
Vgl. zu grimman u. der zugehörigen Wortsippe Blum, Beitr. (Halle) 82, 178-188.
Abl. grimmisôn; grim, grimmi; (gi-)grim.