Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gôzophar st. n.
st. n.
goz-ophar: acc. sg. Gl 1,810,36; nom. pl. 352,6; gen. pl. -]o 373,26/27 (2 Hss.); acc. pl. -] 352,6 (2 Hss.); -ofpharo: gen. pl. 373,26 (2 Hss.); -opher: acc. sg. 810,35 (4 Hss.); alle Belege M.
Verschr.: zoz-opharo: gen. pl. Gl 1,373,27 (M); gol-ophher: acc. pl. 352,7 (M).
Opfer, das ins Feuer geschüttet oder rings um den Altar gegossen wurde: Guß-, Gießopfer (vgl. Bibellex. S. 1644 f.; auch bei Nichtflüssigem, vgl. nidargiozan): gozophar [offeretisque in eis oblationes domino, holocausta et] libamenta [iuxta ritum uniuscuiusque diei, Lev. 23,37] Gl 1,352,6 (3 Hss., 2 nur opher), nach Steinm. 1 Hs. zu: libamenta [offerentur cum eo, duae decimae similae conspersae oleo in incensum domini, 13]. gozofpharo [(dii) comedebant adipes, et bibebant vinum] libaminum [Deut. 32,38] 373,26 (5 Hss., 1 Hs. giozoffar, 2 Hss. ophar). gozopher [sacrificium, et] libamen [domino deo vestro, Joel 2,14] 810,35.
Vgl. gioz-, guzoffar.