Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
goffen vb.
goffen , guffen , vb. , zu goffe, f., auf die goffe schlagen, prügeln: verminnt, verspielt ich hân daz mîn versoffen. noch sîn wir guot gesellen drî, ich bin im sin, daz wir ein ander goffen Kolmarer meisterliederhs. nr. 126, 50 ; also ( mit schlägen ) sol man ein übel weib all tag newn stund goffen ... wan du sye drey stund goffst cgm. 811, f. 49 bei Schmeller-Fr. 1, 875 . mundartlich heute, vielleicht aus dem rotwelschen entlehnt, in Ulm, Stetten i. L., s. Fischer schwäb. 3, 905 ; in der form gufle(n) für Solothurn bezeugt, s. schweiz. idiot. 2, 133. seit dem 16. jh. häufig in rotwelscher um…