Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gnîtan st. v.
gnîtan st. v. , mhd. gnîten, frühnhd. gneiten, nhd. dial. meckl. gniden Woss.-Teuch. 3,210 ; mnd. gnîden; ae. gnídan. — Graff IV,296. Praes.: cnito: 1. sg. Hildebrandt II,117,12; knîtet: 3. sg. Np 102,5; gnit-: 1. sg. -o Gl 3,220,6 ( SH a 1 ). 300,67 ( SH d ). 307,33 ( SH d ). 317,74 ( SH e ); -e 220,7 ( SH a 1 ). — ginitu: 1. sg. Gl 4, 327,1 ( clm 14 456, 9. Jh. ). — Mit der Endung der ôn- Verben ( vgl. Braune, Ahd. Gr. 13 § 305 Anm. 4 ) : gnitvn ( 2 Hss. ), gniden: 1. sg. Gl 3,238,29/30. 31 ( SH a 2 ); hierher wohl auch: chnitot: 3. sg. Npw 102,5. Praet.: chneid: 3. sg. Gl 2,249,45 ( Berl. L…