Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gnarrun st. f. (?)
st. f. (?); vgl. ae. cnear; an. knörr. — Graff IV,296.
Alle Belege nom. sg.
gnarr-un: Gl 3,163,48 (SH A, 3 Hss.; auch -v-). 370,28 (Jd). Hildebrandt I,361,253 (SH A); -en: Gl 3,163,50 (SH A).
Wohl verschrieben: gnarrum: Gl 3,163,50 (SH A; vgl. Hildebrandt I,361,253). 216,64 (SH B); guarrun: 163,49 (SH A; evtl. von Steinm. verlesen; Hildebrandt ebda. gnarrun).
Kahn: gnarrun mioparo quasi minimus paro, vel carabus vel linter, est navicula ex vimine facta et crudo corio contexta [Summ. Heinr. X,16,253] Gl 3,163,48. Hildebrandt I,361,253. mioparo (Hs. chioparo) vel carabus Gl 3,216,64. carabus (darauf lintis idem) 370,28.