Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gnarrun st. f. (?)
gnarrun st. f. ( ? ) ; vgl. ae. cnear; an. knörr. — Graff IV,296. Alle Belege nom. sg. gnarr-un: Gl 3,163,48 ( SH A, 3 Hss.; auch -v-). 370,28 ( Jd ). Hildebrandt I,361,253 ( SH A ); -en: Gl 3,163,50 ( SH A ). Wohl verschrieben: gnarrum: Gl 3,163,50 ( SH A; vgl. Hildebrandt I,361,253). 216,64 ( SH B ); guarrun: 163,49 ( SH A; evtl. von Steinm. verlesen; Hildebrandt ebda. gnarrun). Kahn: gnarrun mioparo quasi minimus paro, vel carabus vel linter, est navicula ex vimine facta et crudo corio contexta [ Summ. Heinr. X,16,253 ] Gl 3,163, 48. Hildebrandt I,361,253. mioparo ( Hs. chioparo ) vel carab…