Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
glaffa f.
f.
glaffa: nom. sg. ZfdA. 64,78 (Adm. 718, 12. Jh.).
Korngabel (?): mergula: mergus duchere, hinc mergis, tis ár (l. air, ahir), quia mergat stipulam; merga, merge, glaffa, qua fruges elevantur, dicta a volucribus mergis [evtl. zu: mergula nec penitus nigris contemnitur alis, Aldh., De virg. 222]; vgl. Anm. z. St.