Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gîtag adj.
adj., mhd. gîtec, gîtic, frühnhd. geitig. — Graff IV, 145.
kit-ac: Grdf. Gl 1,163,13 (R); nom. pl. m. -]e 17,4 (R; -k-); -ag: Grdf. 761,37; -iga: acc. pl. m. 2,540,66; -ege: nom. pl. m. Np 23,2. 136,2 (beide -î-). — gitig-: dat. sg. f. (comp.?) -e Gl 1,646,58/59 (M, 2 Hss.); nom. pl. m. -e Npw 136,2; -i 23,2.
kidik: Grdf. Gl 2,234,12 (Rc; kidik unsicher, evtl. kidilik, Beitr. 62,456).
Verschrieben: kitazo: nom. sg. m. Gl 2,330,36 (Steinm. konjiz. zu kitacon dat. pl.); kitigic: nom. sg. n. (?) 693,25.
gierig: a) allgem.: gierig, anspruchsvoll: kitag [charitas ... non est] ambitiosa [1. Cor. 13,5] Gl 1,761,37. kitege menniscen unde freche die unbirige bouma sint [vgl. sicut sunt homines cupidi, avari, steriles in opere bono, Aug., En.] NpNpw 136,2; substant.: vuara habent ouh kitege sin âne ze dero uuerlte? [vgl. cupidi homines labuntur in saeculum, Aug., En.] 23,2; hierher wohl auch mit mißverstandenem Kontext: capacissima ebrietate .i. maxima ł gitige [zu: eris ... in subsannationem, quae est capacissima. Ebrietate, et dolore repleberis, Ez. 23,32/33] Gl 1,646,58/59; b) eßgierig, freßgierig, gefräßig: kitac gulosus Gl 1,163,13. kirion kidik [aliter admonendi sunt] gulae dediti [, atque aliter abstinentes, Greg., Cura 3,19 p. 61] 2,234,12 (vgl. Beitr. 62,456); substant.: kitaco gulosi [deus venter est: ibi ergo habet cor, Hier. in Matth. 6,21] 330,36, hierher wohl auch: kitake ambrone (l. ambrones?) 1,17,4; — von Tieren: kitiga [si ferina inmanitas mansuescit et clementia corvos] voraces [mitigat, Prud., P. Vinc. (V) 436] 2,540,66. kitigiz [inde lupi ceu raptores ..., quos] inproba [ventris exegit caecos rabies, Verg., A. II,356] 693,25.
Abl. gîtago; gîtagheit, gîtagî.