Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gisihtîg adj.
adj., mhd. gesihtec, nhd. gesichtig; mnd. gesichtich. — Graff VI,124.
ki-siht-ig-: dat. pl. -em Gl 4,10,47 (Jc; -ē); ke-: Grdf. -] Nb 344,26 [260,3] (-îg); ge-: dass. -] 338,15 (-îg). 340,30 [255,28. 257,17]. Nc 819,3 [138,2]. Ni 561,26 [76,3]; dat. sg. n. -en Nb 344,19 [259,28] (-îg-); nom. pl. n. -iu Nk 436,25 [80,12] (-îg-); acc. pl. n. -iu Nb 340,29 [257,16]; -en 338,23/24 [256,3].
sichtbar, (mit dem Gesichtssinn) wahrnehmbar: mennisko ist ein lebende ding . zuibeine . redohafte. Doh tiu bechenneda allelih si . uuer neuueiz . taz si ouh piledig . unde gesihtig ist? homo est animal bipes . rationale. quae notio cum universalis sit . tum nullus ignorat esse imaginabilem rem . sensibilemque Nb 338,15 [255,28]. si (die Einbildungskraft) erferet toh âne sensum . alliu diu gesihtigen bilde sensu tamen absente . conlustrat quae ... sensibilia 23/24 [256,3]. ube iz (der Geist) mer neuueiz . âne gesihtigiu ding . uuannan uueiz iz tanne genera unde species . tiu gesihtig nesint? 340,29. 30 [257,16. 17]. tie (Dämonen) sint alle hinderun unde unluterorun naturę ... toh nesint sie so gerobes lichamen . daz sie gesihtig sin menniskon qui omnes approbantur esse minus lucide splendentisque naturae ... nec tamen ita sunt corpulenti . ut hominum capiantur obtutu Nc 819,3 [138,2]. fone diu ist in (den Dingen) ana negatio samoso affirmatio . also an demo skinet . taz tir gan mag unde gesihtig ist . enez mag kan und negan . diz mag man sehen . unde nesehen quare inerit ei etiam negatio . potest igitur et non ambulare quod est ambulabile . et non videri quod est visibile Ni 561,26 [76,3]. so animal neist . so neist ouh kesiht . aber gesihtigiu unde infundenlichiu sint noh tanne animali enim perempto . sensus quidem peremptus est . sensatum vero erit Nk 436,25 [80,12] (zum mit dem Gesichtssinn Wahrnehmbaren als pars pro toto für das Wahrnehmbare im allgemeinen vgl. Jaehrling S. 93); — substant.: kisihtigem obtutibus [vgl. obtutibus visibus, CGL IV,546,37] Gl 4,10,47 (zur Übers. des Subst. obtutibus ‘den (An-)Blicken’ durch ein substant. Adj. ‘den wahrnehmbaren (Dingen)’ vgl. Krotz S. 452,353); — ferner: Nb 344,19. 26 [259,28. 260,3] (beide sensibilis).
Abl. gisihtiglîko as.; vgl. ungisihtîg.