Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
girîdan st. v.
st. v., mhd. gerîden; ae. gewríðan. — Graff II,473.
Praes.: ki-rid-: 3. sg. conj. -e Gl 2,82,3 (Sg 193, 8./9. Jh.). AJPh. 55,229; inf. -an Gl 1,621,43 (Rb).
Formen im Part. Praet. s. rîdan. 1) etw. von einer Richtung in eine andere bewegen: a) etw. zu etw. hinwenden: kiride [quomodo si aliquis oneratam mercibus navem de portu solvat, et tempestatibus tradat, et ad scopulos atque ad saxa] detorqueat [Caes., Hom. XXIX, PL 67 p. 1065] Gl 2,82,3; b) sich (erneut) einer Sache zuwenden, zu etw. zurückkehren: kiride [unde necesse est ut ad modernos patres ... narratio se nostra] reto[r]queat [Greg., Dial. 3,25, PL 77,280C] AJPh. 55,229 (vgl. Schulte, Gregor S. 167,42). 2) (den Kopf) beugen: kiridan [numquid tale est ieiunium, quod elegi, per diem affligere hominem animam suam? Numquid] contorquere [quasi circulum caput suum, et saccum et cinerem sternere? Is. 58,5] Gl 1,621,43.