Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gingên
(auch -ôn?) sw. v.; vgl. got. ga-geigan, Feist S. 181. — Graff IV,217 f.
kingen: 1. sg. Gl 1,772,20. — ging-: 3. sg. -et O 5,11, 29 (PV); -it ebda. (F); 1. pl. -en 2,21,30; 3. pl. -ent 16,14.
Hierher wohl auch (mit Unsicherheit der Zuordnung zu einer Konjugationsklasse, vgl. die Korr.; alle Hss. 10. oder 9. Jh.): ging-: part. prs. -anti Gl 2,71,24 (Wien 271); -ainti 65,52 (Sg 844); ti Festschr. Ford S. 306,36 (Neapel IV. G. 68, 10. oder 9. Jh.).
Verlangen haben, sich sehnen, streben nach: kingen [non quod iam acceperim, aut iam perfectus sim:] sequor (imitor) [autem, si quomodo comprehendam in quo, Phil. 3,12] Gl 1,772,20; — mit abstr. Gen.: guataliches waltent, thie thurst joh hungar thultent, thie io thes rehtes gingent, joh tharazua githingent [vgl. beati, qui esuriunt et sitiunt iustitiam, Matth. 5,6] O 2,16,14; — mit Adv.: biqueme uns thinaz richi ... thara wir zua io gingen joh emmizigen thingen 2,21,30. so giburit manne, thara er so ginget thanne; gisihit thaz suaza liabaz sin; thoh forahtit, theiz ni megi sin 5,11,29.
Problematisch sind die folgenden Belege: gingainti ł suuinginti [(der gefangene Vogel im Käfig) si tamen ... nemorum gratas viderit umbras, ... silvas tantum] maesta [requirit, silvas dulci voce susurrat, Boeth., Cons. 3,2 p. 55] Gl 2,65,52, ginganti & suuingenti maesta [ebda.] 71,24, gingti ł suuinganti requirit [ebda.] Festschr. Ford S. 306,36. Steinm. u. Ahd. Gl.-Wb. ziehen, wohl wegen der Part. form, ginganti als ‘sehnsüchtig, traurig’ zu maesta, von der Bed. her liegt requirit näher. Möglicherweise wurde ginganti dann mit ähnlich lautendem ganganti verwechselt u. dieses durch Zufügung von suuingenti präzisiert. Starck, Festschr. Ford Anm. z. St., sieht dagegen, bei verderbter Quelle, ganganti als die richtige Form an. Der Kontext läßt aber kein Bewegungsverb erwarten, vgl. auch Nb 138,26 z. gl. St.: in uualde uuile er echert uuonen.
Abl. gingo.