Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gimundi st. n.
st. n., nhd. dial. schweiz. gemünd n. Schweiz. Id. 4,322; as. gimūthi; ae. gemýþ PL. n. f. (?), gemýþe n. (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 376); an. mynni n.; vgl. afries. mūtha, mūth? m. — Graff II,812.
ki-mund-: nom. pl. -i Gl 2,550,38; dat. pl. -un 690,13 (lat. acc. pl.); ke-: acc. pl. -i 696,3; gi-: nom. sg. oder pl. -i 4,340,29; dat. sg. -i 2,652,64; nom. pl. -i 658,31 (oder acc. pl.? s. 1); dat. pl. -in 436,20 (2 Hss.). 646,22; acc. pl. -i 357,5 (clm 14754, 9. Jh.). 358,17. 438,41. 588,17 = Wa 102,23 (Düsseld. F. 1, Gll. 10. Jh.). 644,30 (Hs. -v-). 646,57. 652,61. 655,6; ge-: nom. pl. -i 710,31 (oder acc.? s. 1); acc. pl. -i 357,5/6 (Sg 299, 9. Jh.). 4,344,21 (Werdener Bll., Hs. 10. Jh.; zum Erhalt des Nasals vgl. Klein, Stud. S. 123). — gi-muthi: nom. pl. Glossogr. 2,1225,9 (nach Gl 2,717,67 = Wa 113,31; oder acc. pl. (?), s. unter 1; Jh); i-: acc. pl. Gl 2,717,13 = Wa 112,14 (Jh).
Verschrieben: gu-mundin: dat. pl. Gl 2,776,8.
Unsicher, ob hierher (?): gi-mundi: nom. sg. Gl 4,604,18 (Prag, Lobk. 434, 13. Jh., f. 35a; vgl. Splett, Ahd. Wb. I,2,636 s. vv. gimundî u. iogimundî, wonach munden sw. ?tw=98%>v. ‘zusammenfließen’ die Bildungsgrundlage ist, s. unter 2). 1) Mündung, Mündungsarm eines Flusses: gimundi [Asia ad mediam frontem orientis habet in oceano Eoo] ostia (aditus) [fluminis Gangis, Oros. 1,2 p. 12] Gl 2,357,5. 358,17, z. gl. St. anaual gimundi ostia i. aditus ł introitus 4,340,29. gimundin [sistitur insano rectori, Christicolas tunc] ostia [vexanti per Tiberina viros, Prud., P. Hipp. (XI) 40] 2,436,20. 588,17 = Wa 102,23. kimundi [deus ... docuit Romanos ... omnes fieri, quos ... tepidi ... lavant septem] ostia [Nili, ders., Symm. II,607] 550,38. gimvndi [qua (Nilus) ... diversa ruens septem discurrit in] ora [Verg., G. IV,292] 644,30. aftar niun gimundin [Antenor potuit ... fontem superare Timavi, unde per] ora [novem cum murmure montis it mare proruptum, ders., A. I,245] 646,22 (vgl. unde per ora novem multi septem esse dicunt, Serv.; zur Bed. vgl. Thes. IX,2,1091,42). gimundi [vivo praetervehor] ostia [saxo Pantagiae Megarosque sinus Thapsumque iacentem, ebda. III,688] 652,61 (vgl. ostia vero aut litora sunt, aut exitus fluminis in mare, aut introitus portus, Serv.). 696,3. imuthi ostia (introitum) [ebda.] 717,13 = Wa 112,14. gimundi [huius (Caesaris) in adventum iam nunc ... septemgemini turbant (vgl. turbantur, Serv.) trepida] ostia [Nili, ebda. VI,800] 658,31. 710,31. Glossogr. 2,1225,9. kimundun [urbs antiqua fuit ... Karthago, Italiam contra Tiberinaque longe] ostia [ebda. I,14] Gl 2,690,13. gumundin [neque enim minor haeserat illis, quos operit glacies Maeotica ruptaque tandem solibus effundit torrentis ad] ostia [Ponti desidia tardos et longo frigore pingues, Juven. 4,43] 776,8; — vielleicht auch für den im Mündungsbereich befindlichen Hafen: dei gimundi ostia (Glossen: Tiberina, portas, ianuas, vgl. PL 60) [linquunt: Roma placet, sanctos quae teneat cineres, Prud., P. Hipp. (XI) 151] Gl 2,438,41 (nach Gl.Wortsch. 6,450 noch Gl. ingressus). gimundi [puppesque tuae pubesque tuorum aut portum tenet aut pleno subit] ostia [velo, Verg., A. I,400] 646,57 (vgl. ostia proprie ostia dicuntur exitus fluminum, sed modo abusus est, quia plerumque ostia ipsa pro portu sunt, Serv.; zur Bed. vgl. auch Thes. IX,2,1156,67). gimundi [Alpheum fama est huc Elidis amnem occultas egisse vias subter mare, qui nunc] ore (fonte vivo, Serv.) [, Arethusa, tuo Sicu- lis confunditur undis, ebda. III,696] 652,64. gimundi [navis ... plenis subit] ostia [velis, ebda. V,281] 655,6. gemundi [respice, num Libyci desistat ruris arator frumentis onerare rates et ad] ostia [Tibris mittere triticeos in pastum plebis acervos, Prud., Symm. II,938] 4,344,21. 2) Unsicher, ob hierher (?): zusammenströmende Menge (? zur Bed. vgl. Splett, Ahd. Wb. I,2,636): gimundi falangis (sc. phalanx) Gl 4,604,18; es handelt sich um eine Abrogans-Gl. (vgl. Gl.-Kat. Nr. 786) u. damit auch um ein Bruchstück der Glossen eocamunti Pa bzw. eokimundi K in Gl 1,144,4, die bislang keine überzeugende Deutung erfahren haben (vgl. dazu Splett, Stud. S. 214, Ahd. Wb. 3,315 s. v. eocamunti u. a. a. O. 4,1650 s. v. io, Gl.-Wortsch. 5,69 s. v. iogimundi adj.; anders Ahd. Gl.-Wb. S. 214 s. v. gimunt st. n. ‘Schutz’).
Vgl. munden.