Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gimesten sw. v.
sw. v.; mnl. gemesten; ae. gemæstan; vgl. mhd. gemasten.
ge-mestanne: inf. dat. sg. Gl 2,702,51 (Paris Lat. 9344, Gll. 10./11. u. 11. Jh.).
mästen: ze gemestanne [his animadversis instant sub tempus, et omnis impendunt curas denso] distendere [pingui quem (den Zuchthengst) legere ducem et pecori dixere maritum, Verg., G. III,124].