Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gilobôn sw. v.
sw. v., mhd. nhd. geloben; as. giloBon (vgl. Gallée, Vorstud. S. 101, s. u.), mnl. geloven; ae. gelofian (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 362). — Graff II,63.
gi-lopot: 3. sg. Gl 2,289,27 (M, 2 Hss.). — ge-lobon-temo: part. prs. dat. sg. m. Nc 768,3 [84,14] (ge- übergeschr., s. noch 1).
ge-louon: inf. Gl 1,723,39 (Brüssel 18723, Gll. 10. Jh.).
Unsicher, ob hierher: gi-lobot: 3. sg. Mayer, Griffelgl. S. 77,327 (Vat. Ottob. lat. 3295, 9. Jh.; zur Lesung u. den Deutungsmöglichkeiten vgl. Mayer z. St. u. 3). 1) etw. zustimmend beurteilen, billigen: gilopot ł gichiusit (1 Hs. nur gilopot) [illud ergo ieiunium deus] approbat [, quod ad eius oculos manus eleemosynarum levat, Greg., Hom. I,16] Gl 2,289,27; — mit Akk.: Iove daz al gelobontemo his quoque annuente Iove Nc 768,3 [84,14] (zum Gebrauch des präfigierten Verbs vgl. Glauch 2,600 f.). 2) jmdm. willfahren, zustimmen (?): gelouon [Pilatus autem volens populo] satisfacere [Marc. 15,15] Gl 1,723,39. 3) unsicher bleibt: gilobot [quapropter sciens quod si quibuslibet divitibus ac potentibus male viventibus parcat, aut] foveat [eos, perdat simul, et pereat, Halitg., De vitiis p. 691 C] Mayer, Griffelgl. S. 77,327; Mayer z. St. erwägt Verwechslung mit faveat (vgl. dazu Thes. VI,1218,44 f.), oder Verschreibung für gilohot u. Zuordnung zu lohhôn.
Vgl. gilubida.