Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gihugida st. f.
st. f., mhd. gehüg(e)de. — Graff IV,792.
ke-hug-: nom. sg. -ida Nr 670,22 [154,12 = Hs. D]; -eda ebda. (Hss. GH = S. CLXIX,10/11; vgl. K.-T. 7,155,22/23) [154,17. 155,22/23]; acc. sg. -eda Np 144,7; ge-: nom. sg. -eda 134,13; dat. sg. -ede Npw 21,28. 108,17; acc. sg. -ida 144,7; -eda S 142,12 (WB); -ede Npw 108,14. 1) Gedächtnis, Erinnerungsvermögen: fone diu bigiho ih nu dir, got ..., nah diu so du nu irmanen geuuerdest mina gehugeda ... allero minero sundeno S 142,12 (WB, min gihugide BB). got uuas den dieten ... uzer gehugede Npw 21,28 (Np gehuhte). nu uuideruuerue in gehugede daz unreht sinero forderono in memoriam redeat iniquitas patrum eius 108,14 (Np si in gehuhte). 2) das Gedenken an, Besinnen auf, Andenken: kehugeda dero genuhte dinero suozi rophezent sie memoriam abundantiae suavitatis tuae eructabunt NpNpw 144,7. din namo uueret iemer . din gehugeda uueret in chunne unde in chunne memoriale tuum in generatione et generatione Np 134,13 (Npw gihugt). der uone dero gehugede sinero sundono gestunget uuirt Npw 108,17. daz chit kehugida . des tu gedahtost zesprechenne memoria est firma animi rerum et verborum ad inventionem perceptio Nr 670,22 [154,12].