Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gi-[h]ruofti st. n.
st. n., mhd. gerüefte, geruofte, frühnhd. gerüfte, nhd. gerücht(e) (aus dem Nd.); mnd. gerüchte, geröchte, mnl. geruchte, gerochte. — Graff IV,1137.
ge-hruafti: nom. sg. Gl 2,321,4 (Carlsr. Aug. CXI, 9. Jh.). — gi-rvofti: acc. sg. Nievergelt, Glossierung S. 259,182a (gir- u. -i unsicher). 1) Geschrei: gehruafti [de ira, rixae, rumor mentis, contumeliae,] clamor [, indignatio, blasphemiae proferuntur, Greg., Mor. in Job 31,45 p. 1035] Gl 2,321,4. 2) Gerücht: girvofti [(der Besessene) tum confessus est decem daemonas secum fuisse, qui] rumorem (famam) [hunc per populum dispersissent, ut hoc saltim metu ex illo Martinus oppido fugaretur, Sulp. Sev., Mart. 18 p. 127,15] Nievergelt, Glossierung S. 259,182a.
Vgl. gi[h]ruoft.