Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gihaltida st. f.
st. f. — Graff IV,908.
ki-haltid-: dat. sg. -v S 193,34/35 (B); acc. sg. -a 274,17. 278,22; dat. pl. -om 194,30/31; ke-: acc. sg. -a 208,28 (alle B).
Verstümmelt: .i-haltidu: dat. sg. S 297,19 (alem. Ps., 9. Jh.; Steinm. konjiz. ki-, vgl. Anm.). 1) Wache, Aufsicht, auch bildl.: sazta munde minemv kehaltida. Ertumbeta posui ori meo custodiam. Obmutui S 208,28. (die Klosterknaben) vzzana ... kihaltida eigin foras ... custodiam habeant 274,17. 2) das Wachen, spez. die Morgenwache: .. ki- haltidu morganlihera uncin ce naht a custodia matutina usque ad noctem S 297,19. 3) Bewahrung eines Zustandes: .. kihaltida propter pacis (im Kloster) caritatisque custodiam S 278,22. 4) Befolgung (von etw.), Ausübung: picurte ... kihaltidv cuatero tatio lanchom unsereem succinctis ... observantia bonorum actuum lumbis nostris S 193,34/35; — (gutes) Verhalten: dia furahtante truhtinan fona cuateem kihaltidom iro nalles sih kebant keile qui timentes dominum de bona observantia sua non se reddunt elatos 194,30/31.