Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
giborgên sw. v.
gi- borgên sw. v. , mhd. geborgen. — Graff III, 176 f. gi-borg-: 1. sg. -en O 3,18,16 ( PV ); -an ebda. ( F ); 2. sg. -es 2,22,33; 3. sg. conj. -e 18,15; inf. -en NpNpw 18,13. sich hüten, sich in acht nehmen: a) mit verneintem Finalsatz: ih zell ..., thaz mannilih giborge, sih zi iamanne ni belge [ vgl.: ego autem dico vobis: quia omnis, qui irascitur fratri suo, erit reus iudicio, Matth. 5,22 ] O 2,18,15; b) mit Gen. d. Sache: ouh giborges thu thes, bitit er ( dein Kind ) thih fisges, ni biutist thia meina natarun niheina [ vgl.: si piscem petierit, numquid serpentem porriget ei? Matth. 7,10 …