Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gibluoen sw. v.
sw. v., mhd. geblüejen; vgl. auch ae. geblówan red. v. — Graff III, 240.
ka-pluait: 3. sg. Gl 2,305,37 (Rb; lat. fut. ex.).
etw. (als Blüte) hervorbringen, erzeugen, trans.; übertr. auf die Welt: daz so uuelihiu so so k. [ad hoc germinat,] ut quaecumque (Hs. queque) germinaverit [, cladibus consumat, Greg., Hom. i, 1 p. 1438].