Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
genetivus
genetivus (genit-), -a, -um. 1 adi.: a ad creationem, generationem pertinens, gignens, creans – zur Erschaffung, (Er-)Zeugung gehörig, (er)zeugend, erschaffend : Theod. Trev. phys. 1744 Patris esse discretivam personam -am genetivam . Amadeus Laus. hom. 3,133 in quo (austro) est vitalis calor virtus que -a genetiva ( Fund. Schild. 1). al. b insitus, proprius – angeboren, eigen : Vita Serv. 8 p. 29,12 ut ... ex voce simpla loquentis unius ... singulis auscultantibus tamquam -e genetive lingue proflueret intellectus (spectat ad Vulg. act. 2,4) . 2 subst. masc.: a t. t. gramm. i. q. casus patricu…