Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
geminner swv.
1. transitiv. iwer arbeit unt iwer burde, die iu unser herre geminnern wil, ist daz getan, daʒ ir zuo zim chomet: daʒ sint iwer sunde unt iwer vil manicvalte missetât, die wil unser herre geminren, chomet ir zuo zim Roth pred. 7,8.
2. intransitiv. wie maht dû iemer verlân, sô wir alle frô sîn, daʒ doch der sorgen dîn niht geminren mac ein teil Flore im lesebuch 548,16, freilich kann auch hier niht, nihil, subject sein.