Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
gemebundus
gemebundus (gemib-), -a, -um. 1 gemens – seufzend, klagend : Agius vita Hath. 25 vix dici potest ..., quam -a gemebunda et luctuosa sororum turba ad sanctam eius animam Domino commendandam convenerit. Poeta Saxo 4,385 dolor imponit -a gemebunda silentia multis. Rup. Tuit. trin. 4,38 l. 1750 -us gemebundus Isaias loquitur: ‘ eqs .’ saepius . usu subst.: Mirac. Agripp. 9 (ed. B. Capasso, Mon. Neap. I. 1881. p. 326,6; s. X.) obsecro (sc. paralytica quaedam) , sancte pater, ... -e gemebunde lacrimas intuere. Ekkeh. IV. bened. I 59,28 fundite prostrati summę lacrimas pietati: pneuma suis undas -ibu…