Hauptquelle · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
gelouphaften Adv.
gelouphaften Adv. 1 ‘glaubend, gläubig’ 1.1 attr., geloubehafter muot/sin 1.2 präd.; 1.3 Adv.2 ‘glaubwürdig’ 1 ‘glaubend, gläubig’ 1.1 attr., geloubehafter muot/sin: ist iu kristengloube bî? / habt ir geloubhaften sin, / sô sage ich iu, wer ich bin Mai 182,9; daz gap gelouphaften [zu glauben bereiten, vertrauensvollen] muot / dem herren gegen der vrouwen guot RvEAlex 1115. – mit folgendem daʒ-Satz: trinket hie mîn bluot / und habet geloubhaften muot, / daz ez umb iuch vergozzen wirt RvEBarl 6898; ich hân gelouphaften sin / daz ich dîn genanne bin [...], / du bist Christ, sô bin ich krist…