Eintrag · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
gelouphaften Adv.
1.1 attr., geloubehafter muot/sin
1.2 präd.;
1.3 Adv.
2 ‘glaubwürdig’
1 ‘glaubend, gläubig’ 1.1 attr., geloubehafter muot/sin: ist iu kristengloube bî? / habt ir geloubhaften sin, / sô sage ich iu, wer ich bin Mai 182,9; daz gap gelouphaften [zu glauben bereiten, vertrauensvollen] muot / dem herren gegen der vrouwen guot RvEAlex 1115. – mit folgendem daʒ-Satz: trinket hie mîn bluot / und habet geloubhaften muot, / daz ez umb iuch vergozzen wirt RvEBarl 6898; ich hân gelouphaften sin / daz ich dîn genanne bin [...], / du bist Christ, sô bin ich kristen Wh 1,25 1.2 präd.; mit Gen.d.S. oder Präp.-Gruppe: des sule wir gelouphaft wesen Kröllwitz 3084; sîn herze in gotes minne bran / und was an Krist geloubhaft KvWPant 163. 217; der [Schächer zur Linken Christi] was niht wol geloubhaft GvJudenb 1955. – jmdn. ~ tuon ‘jmdn. gläubig machen’ die ungelouben tuo glouphaft WvRh 14271 1.3 Adv.: wir sulens [des Kreuzes] ouch gelouphaften pflegen Wh 31,30 2 ‘glaubwürdig’ ob ir des niht geloubet, / sô stânt hie zwelf biderbe man [...] / und sint sô gelouphaft KvHeimUrst 465; swie dû sîst geloubhaft RvEBarl 1497; da sol der vogt hin senden geloubhaffte liuͤte die den wunden [Verwundeten] sehen StRAugsb 117,13; SchwSp(W) 337,8
MWB 2 369,56; Bearbeiter: Bohnert