Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gangarôn sw. v.
sw. v. — Graff IV, 105.
kangerota: 3. sg. prt. Thoma, Glossen S. 5,28; gangaron: inf. Gl 2,727,55 (M, 3 Hss.). 731,47. — gangrota: 3. sg. prt. Gl 5,19,20.
Hierher wohl auch die folgenden Belege aus dem 12. Jh. (so auch Ahd. Gl.-Wb. s. v. gangarôn): gangar-: inf. -an Gl 2,325,22 (Salzb., S. Petri IX 20); 2. sg. imp. -a 55 (ebda.).
wandeln, umhergehen, -ziehen: gangaron [prope proastium, ... ubi solent imperatores egressi de civitate libenter] degere [Vitae patr. 498a,19] Gl 2,727,55. 731,47. gangrota [post haec autem] ambulabat [Iesus in Galilaeam, Joh. 7,1] 5,19,20. kangerota [eo autem tempore] deambulabat [Isaac per viam, Comm. in Gen. = Gen. 24,62] Thoma, Glossen S. 5,28; hierher wohl auch (s. Formenteil): gangaran [et cibus eius et potus et] deambulatio [et universa, quae gessit, Hier., Ep. XXI,2 p. 114] Gl 2,325,22. gangara [tu paradisum mente] deambula [. quotienscumque illuc cogitatione conscenderis, totiens ..., ebda. XIV,10 p. 60] 55.
Abl. gangarunga, gangarâri.