Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
furiens
furiens , -entis. 1 strictius i. q. furore captus, insanus, demens – besessen, wahnsinnig, toll : a de hominibus (usu subst.): Beda hist. eccl. 3,11 p. 150,4 cum ... nil salutis furenti superesse videretur. b de canibus i. q. rabidus – tollwütig : Hraban. epist. 41 p. 479,37 quem (sc. personam) canis furens morsu in pede laceravit. Hildeg. phys. 6,45 caput (sc. ludulae) furenti cani ad comedendum da, et furorem dimittit et mansuetus fiet. al. 2 latius: a indignatus, saevus, iratus – aufgebracht, wütend, erzürnt : Arbeo Emm. 16 p. 49,15 ut furentis temporalis domini animum mitigare potuissent (…