frustror

frustror, -atus sum.script. fu-: MLWThietm. chron. 2,23 p. 66,30 (var. l.).confunditur c. frustare: MLWMLWMLWMLWMLWMLWl. 41. 42. 46. 51. 53. 57. al.struct. c. praep.:a(b): MLWMLWl. 48. 57.in c. abl.: MLWl. 50. 1 trans.: a ad irritum, vanum redigere, irritum facere – vereiteln, zunichtemachen: α gener.: MLWPaul. Diac. carm. 4,1,30 Christe, ... ne patiare umquam -arifrustrari cordis anheli vota precesque pias. MLWPoeta Saxo 2,386 spes -tafrustrata (MLWThietm. chron. 5,38 spe ... -tafrustrata. al.) MLWWaltharius 920 vir celer obiecit peltam -vitfrustravit et ictum. MLWAlbert. M. animal. 5,10 in aliis (avibus), in quibus non talis est symmetria, saepe -aturfrustratur saltus et ascensio. persaepe. β iur. i. q. rescindere – für ungültig erklären: MLWForm. Augiens. C 7 ne ... electio domni imperatoris -eturfrustretur. MLWDipl. Otton. III. 303 p. 729,37 ut ea, quae male ... acta sunt, ... nemo retineat ..., sed propria nostra auctoritate -enturfrustrentur. MLWChart. Rhen. med. III 213 quidam tractatus fuerunt habiti, ex certis autem causis ... recisi et -tatifrustati et processum finaliter non habuerunt. MLWConst. Melf. 2,19 causa differendi vel -andifrustrandi (-tandifrustandi var. l.) iudicii. al. γ rhet. i. q. refutare – widerlegen: MLWAmarc. serm. 1,191 argumentum ... -tafrustrata puerpera virgo est: eqs. b impedire, reicere, respuere – hindern (an), aufhalten, zurückweisen: MLWGloss. psalt. Lunaelac. 88,23 -tabiturfrustabitur, qui ei (sc. David) bellum inferre temptaverunt. MLWAnnal. Altah. a. 1037 p. 21,3 malitiae suae diffamatus a pessimo incoepto ... est -tusfrustratus archiepiscopus Mediolanensis. MLWOtto Frising. gest. 2,53 p. 160,1 in utroque (sc. consilio) -tifrustrati sunt nuntii. MLWChart. Heinr. Leon. 47 p. 67,8 multis placitis inaniter habitis -tabaturfrustabatur abbas. MLWHeinr. Teg. Quir. II 20 excessus proprios confessa semel ... aditum expetit femina quaedam, sed repellitur; secundo confessa identidem -taturfrustatur. al. c (de)fraudare, privare – betrügen (um), berauben: MLWEinh. Karol. 5 p. 7,12 licet eum frater promisso -assetfrustrasset auxilio eqs. MLWDipl. Karoli III. 133 monasterium ... propriis privilegiis -tumfrustratum. MLWChron. Salern. 72 p. 71,28 ne ... a propria -tarenturfrustarentur Amalfitani patrona. MLWRup. Mediol. Adalb. 20 que (filia comitis) ... est unius oculi usu -tafrustrata. MLWGebeh. August. Udalr. 5 p. 259,33 ensis capulatus regem significat ..., -tusfrustratus vero capulo illum denotat, qui eqs. saepe. d (frustrationibus) differre, tardare – hinhalten, aufschieben, verzögern: α obi. homines: MLWVita Adalb. Prag. A 15 p. 141,1 -aturfrustratur (id est non adquievit Deus Ls in marg.; -vitfrustravit B 15 p. 58,17) eum Deus volens dilecti hominis desideria aliquantulum dilatare. MLWBerth. chron. B a. 1077 p. 287,16 diu -tifrustrati ac delusi, vacui et ferme nuduli ad ... cenobium divertebant abbas et monachus. MLWOtto Frising. chron. 3,2 p. 138,15 qui (legatus Romanorum) ... -tusfrustratus (-aturfrustratur, -tatusfrustatus var. l.) baculo ... terram in circuitu eius (Antiochi) girabat. β obi. res: MLWVita Adalb. Prag. A 26 p. 154,1 noluit -arifrustrari (-arefrustrare [-arifrustrari var. l.] B 26 p. 64,2) adventum suum. 2 medial.: a gener. i. q. irrito labore se fatigare – sich vergeblich abmühen: MLWEcbasis capt. 320 -aturfrustratur multum, piceat qui vas adaquatum (cf. notam ed.). b alch. i. q. decoqui, evanescere – sich verflüchtigen, verdampfen: MLWPs. Avic. anim. 5,7 p. 129 dicam tibi de auro, quod statim -aturfrustratur, quomodo mollificatur.Weber