Eintrag · Mittellateinisches Wb.
frustratorie adv.
adv. frustratorie (-ae).1 nequiquam – vergeblich: MLWPaulin. Aquil. c. Fel. 2,11,45 licet -aefrustratoriae coneris, non tamen effectum consequeris efficiendi. MLWAmulo epist. 2 p. 371,38 sacratissima aeclesię sacramenta ... -aefrustratoriae omnibus, qui post perceptionem eorum pereant, dari confirmas (sc. Godescalcus). MLWChron. Reinh. a. 1198 p. 559,30 hi, qui ... vitam periculis obiecerant, -efrustratorie in cismarinis partibus desudantes ... nichil aliud quam paucitatem suam deflere poterant. 2 dilatorio consilio – aufschiebend, verzögernd (fere usu iur.): MLWHonor. III. registr. 6 appellatione, quam quidam fautores ... Iohannis -efrustratorie interiecerant, frivola reputata. MLWChart. Stir. IV 115 cum certum sit -efrustratorie appellantem ad examen illius debere remitti iudicis, a quo temere appellavit. al. 3 fallaciter, false – auf täuschende Weise, falsch, fälschlich: MLWPaulin. Aquil. c. Fel. 2,1,37 non ... nudae harundinis mucrone nec -aefrustratoriae, sed veraciter scriptum legitur: ‘eqs.’ (Vulg. Ioh. 1,14). 3,5,59 de corpore unici ... nostri consolatoris gutta sanguinis ... non -aefrustratoriae (-efrustratorie var. l.) ab evangelista refertur in terram usque distillasse.Weber