Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
frustratorie adv.
adv. frustratorie (-ae). 1 nequiquam – vergeblich : Paulin. Aquil. c. Fel. 2,11,45 licet -ae frustratoriae coneris, non tamen effectum consequeris efficiendi. Amulo epist. 2 p. 371,38 sacratissima aeclesię sacramenta ... -ae frustratoriae omnibus, qui post perceptionem eorum pereant, dari confirmas (sc. Godescalcus) . Chron. Reinh. a. 1198 p. 559,30 hi, qui ... vitam periculis obiecerant, -e frustratorie in cismarinis partibus desudantes ... nichil aliud quam paucitatem suam deflere poterant. 2 dilatorio consilio – aufschiebend, verzögernd (fere usu iur.) : Honor. III. registr. 6 appellatione,…