fortunalis

^*fortunalis, -e.1 sorte determinatus, fortuitus – vom Schicksal bestimmt, zufällig: MLWAlbert. M. pol. 4,9^a p. 376^a,26 ‘quae ... sit optima politia, ... neque ad virtutem comparandum esse ... neque ad disciplinam ..., quae’, scilicet politia, ‘natura ... indiget et ... successu -i’fortunali (p. 1295^a,28 τυχηρᾶς). 2 fortunatus, felix – glücklich: MLWSaba Malasp. chron. 1,7 p. 109,15 sine pugna prevalentibus hostibus sola -ifortunali presumptionis audacia ... cardinalis ... sponte vertit terga Manfredo eqs. 3 ad fatum pertinens – das Schicksal betreffend: MLWWolfhard. Waldb. 2,4 p. 214,15 fuit ... quaedam femina ..., cui bis binos mater natura contulit natos; ipsa (sc. natura) eosdem -iafortunalia iura non deserens in ipsis crepundiis receptura.