Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
fortunalis
* fortunalis , -e. 1 sorte determinatus, fortuitus – vom Schicksal bestimmt, zufällig : Albert. M. pol. 4,9 a p. 376 a ,26 ‘quae ... sit optima politia, ... neque ad virtutem comparandum esse ... neque ad disciplinam ..., quae’, scilicet politia, ‘natura ... indiget et ... successu -i’ fortunali ( p. 1295 a ,28 τυχηρᾶς). 2 fortunatus, felix – glücklich : Saba Malasp. chron. 1,7 p. 109,15 sine pugna prevalentibus hostibus sola -i fortunali presumptionis audacia ... cardinalis ... sponte vertit terga Manfredo eqs. 3 ad fatum pertinens – das Schicksal betreffend : Wolfhard. Waldb. 2,4 p. 214,15 f…