Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fizzusên sw. v.
sw. v.
Wesle § 25 Anm. 4 stellt Gl 2,205,5 u. 210,34 zu den ên-Verben, Schatz, Germ. S. 358 ordnet sie den ôn-Verben zu. Von der Bed. her liegt ein ên-Verb näher.
uizusen: 3. pl. conj. Gl 5,26,21 (S. Paul, Extrav. s. n., 10. Jh.; Steinm. gibt an, daß danach etwas abgeschnitten ist. Wenn dies zu uizusen gehört haben sollte, wäre es nur vom falschen Lemma d. Hs. d. i. seducante aus erklärlich).
Verschrieben: ficis-: 3. pl. conj. -ant Gl 2,205,5 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.; -nt wohl Schreibeinfluß vom Lemma calleant); -asæn 210,34 (Schlettst.).
allzu klug, superklug sein: ficisant [quatenus nec seducti per prudentiam] calleant [, nec ab intellectus studio ex simplicitate torpescant, Greg., Cura 3,11 p. 47] Gl 2,205,5. 210,34. uizusen [quatenus nec] seducti (Hs. seducante) [per prudentiam calleant, ebda.] 5,26,21.