Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fiurîn adj.
adj., mhd. viurîn, nhd. (älter) feuerin; mnd. vren; ae. fýran. — Graff III, 677.
fiurin: Grdf. Nc 755,8 [97,6]; dat. sg. m. -]en 734,15. 840,3 [66,23. 211,11]; nom. pl. m. -]en 715,17 [40,19] (-în-); gen. pl. -]ero 706,7. 832,7 (-în-) [27,11. 200,17]; -]er Gl 1,649,17 (M); dat. pl. -]en NpglNpw 104,19; acc. pl. m. -]e Nc 816,30 [181,4] (fiv-); acc. pl. f. -]o Gl 1,363,54 (Rb); -]en Nc 819,9 [183,21]; uiuriner: gen. pl. S 154,42.
fuirinem: dat. pl. Gl 2,760,36 (clm 14 747, 10. Jh.). 1) feurig, glühend, leuchtend, feurig glänzend: a) allgem.: fiuriner [posui te in monte sancto dei, in medio lapidum] ignitorum [ambulasti, Ez. 28,14] Gl 1,649,17 (5 Hss. fiuren). (in dero hello) der uersvelehente loug, die wallenten stredema uiuriner dunste S 154,42. mit rehte habet Sol den namen . uuanda sin scona houbet . follez ioh umberingtez fiurinero skimon sih kelichez machot kuldinemo fahse Solis augustum caput perfusum circuactumque flammantibus radiis Nc 706,7 [27,11]. noh tie fiurinen bliccha ferbergen ne mugen Iouis uuillen nec (possunt occultare) rutilantia fulmina Iouis arbitrium 715,17 [40,19]. souuio er (Iuppiter) nio aba sinemo fiurinen stuole neerbeizti licet numquam ille de sede corusca descenderet 734,15 [66,23]. hier rauuent tie unsundigen sela . nah iro libe. Tie ioh tia sunnun uberfarent . unde die fiurinen festina . dero planetarum . ube sie michelero frehte sint circulum solis . ac flammantia septa transiliunt 819,9 [183,21]. taz skef pezeichenet cursum Solis ... Follez allero giredo ... follez fiurinero hufon diversa cupiditate plenissimum. Cunctaque flammarum congestione 832,7 [200,17]. uuanda si (Philologia) in (Iuppiter) sah ... in sinemo fiurinen uuerltstuole ... mandegen sizzen quoniam extramundanas beatitudines eum transcendisse cognoverat . empyrio quodam . i. igneo . intellectualique mundo gaudentem 840,3 [211,11]; züngelnde Flammen, Feuerzungen: vuanda er (spiritus dei) fiur ist . unde linguas prophetantium zundet . pe diu skein er in linguis igneis (in fiurinen zungon) super apostolos NpglNpw 104,19; b) von göttlichen Erscheinungen: er (Apollo) uuas selbo fiurin . taz skinet an sinero heizi corpus autem eius flammeum totum Nc 755,8 [97,6]. tie uuir fivrine sehen . unde uuallonde fone demo himele . unz ze dero sunnun ringe . die heizent cota illi inquit quos ignitae substantiae . flammantisque suspicimus ... ipsi dicuntur dii 816,30 [181,4]; c) von giftigen Schlangen, den Saraphen: fiurino natarun [quamobrem misit dominus in populum] ignitos serpentes [, ad quorum plagas et mortes plurimorum, Num. 21,6] Gl 1,363,54. 2) Feuer gebend, Feuer tragend, von Geschossen: fuirinem stralom fartripane [fugiunt pagani, partim ferro hostium, partim] igniferis impulsi sagittis [Mem. Mich., PL 95,1 523] Gl 2,760,36.