Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fiurfaro adj.
adj., mhd. viurvar, nhd. feuerfarb, -farben. — Graff III, 701.
fiur-fareuue: nom. pl. m. Nc 742,22 [79,7].
feuerfarbig, rötlich: uuas iro (Juno) ouh anagetan . iro houbetpant . keuuorhtez uzer tiuren gimmon. Tar uuas ana ... ter drato bligskimo cerauniorum die fiurfareuue sint . unde fone demo blicche genamot sint [vgl. ceraunium Grece fulmen dicitur. Hinc et ceraunius lapis vocatur. Igneum (sc. colorem) per ceraunium (sc. designat), Rem.].