Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firmagan prt.-prs.
auch -mugan (nur N) prt.-prs., mhd. vermügen, -mugen, nhd. vermögen; mnd. vormȫgen, mnl. vermogen. — Graff II,610.
Praes.: fer-mag: 3. sg. Nb 171,13. 296,29 [144,16. 227,5]. fer-mug-: 3. sg. conj. -e Np 88,14; inf. -en Nb 239,14. 350,4 [191,11. 263,17]; part. dat. sg. f. -entero Nc 800,10 [118,19/20].
Praet.: fer-mahta: 3. sg. Nb 248,15. 16 [197,4. 5].
Nur bei N u. refl. sih firmagan belegt. 1) einer Sache völlig mächtig sein, sich verstehen auf etw., mit Gen. d. Sache: also du den fuozkengel chadist sih uuola fermugen sines kanges sicut enim censeres eum potentissimum esse ambulandi Nb 239,14 [191,11]. fermahta er sih ringennes . so hiez er Grece palestricator Nb 248,15 [197,4]; ferner: 171,13. 248,16. 350,4 (compos esse) [144,16. 197,5. 263,17]. 2) stark sein, Kraft haben (zu etw.): des (Merkurs) kesprachi sih fermugentero . aller arger strit selchenet . taz chit stillet cuius vigente virga dirum stupet . i. hebescit venenum Nc 800,10 [118,19/20]. din hant fermuge sih ad deprimendum superbos (ze ferdrucchenne die ubermuotin) firmetur manus tua Np 88,14. 3) sich stützen, verlassen auf etw., mit zi + pronom. Dat.: tannan ist tiu chraft kenemmet . taz si sih ze iro selbun fermag . unde dero uuideruuartigi neuuichet ex quo etiam virtus vocatur . quod suis viribus nitens . non superetur adversis Nb 296,29 [227,5].