Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
firgihtîg adj.
fir- gihtîg adj. , mhd. vergihtic. — Graff IV,142. Nur im Nom. Sing. Mask. u. in d. Grdf. belegt. fir-giht-iger: Gl 3,146,7 ( SH A; -ig s ). 179,51 ( SH B ); uir-: 146,6 ( SH A, 2 Hss., davon 1 -ig s ); -githtigir: 7 ( SH A ); ver-gihitiger: Hildebrandt I,309,586 ( SH A ); uir-gihtich: Grdf. Gl 1,720,13 ( clm 6 217, 13./14. Jh. ); v s -gihtih s : 13/14 ( clm 14 745, 14. Jh. ). substant.: vom Schlaganfall Getroffener, von Gliederlähmung Befallener: v er gihtih er [ obtulerunt ei ( Christus ) omnes male habentes, variis languoribus, et tormentis comprehensos, et qui daemonia habebant, et lunatic…