Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firgihtîg adj.
adj., mhd. vergihtic. — Graff IV,142.
Nur im Nom. Sing. Mask. u. in d. Grdf. belegt.
fir-giht-iger: Gl 3,146,7 (SH A; -igs). 179,51 (SH B); uir-: 146,6 (SH A, 2 Hss., davon 1 -igs); -githtigir: 7 (SH A); ver-gihitiger: Hildebrandt I,309,586 (SH A); uir-gihtich: Grdf. Gl 1,720,13 (clm 6 217, 13./14. Jh.); vs-gihtihs: 13/14 (clm 14 745, 14. Jh.).
substant.: vom Schlaganfall Getroffener, von Gliederlähmung Befallener: vergihtiher [obtulerunt ei (Christus) omnes male habentes, variis languoribus, et tormentis comprehensos, et qui daemonia habebant, et lunaticos, et] paralyticos (Hs. paraliticus) [Matth. 4,24] Gl 1,720,13. uirgihtiger paraliticus 3,146,6. 179,51. Hildebrandt I,309,586.
Abl. firgihtigî; firgihtigôn.