Eintrag · Mittellateinisches Wb.
finaliter adv.
adv. finaliter.1 ad ultimum, postremo – zuletzt, schließlich: MLWChart. march. Misn. II 2 p. 4,27 (epist. papae a. 1104) confirmamus ... omnes confessiones factas inprimis a ... Henrico ... duce ..., -rfinaliter a Thimone marchione. MLWConst. imp. III 40 quid ... -rfinaliter tue voluntatis ... extiterit, ... nobis (sc. regi) pandere non omittas (sc. cui mandatum est). MLWWilh. Salic. chirurg. 2,6 p. 331B quod (sc. agitatio infirmi) est signum ... mortis -rfinaliter. MLWSalimb. chron. p. 202,12 omnes suos amicos -rfinaliter ... occidebat Fridericus. saepe. 2 omni modo, penitus – auf jede Weise, ganz und gar, völlig: MLWEpist. Wisig. 4 p. 665,31 hic ... lator (sc. epistulae) ita est in cunctis instructus et sic -rfinaliter ordinatus, quatenus, quidquid vestra (sc. Caesarii) clementia ab illo quesierit, opinor, plenissimum vobis dare responsum. MLWGerhoh. Antichr. 1,16 p. 323,20 id, quod dictum est ..., ego in hoc homine -rfinaliter completum existimem, cui in sordibus parem ... inveniri posse non putaverim. MLWArno Reichersb. apol. p. 82,34 ne stultitiam tuam (sc. Follis) -rfinaliter persequens tibi similis efficiar. al. 3 firmiter, constanter – fest, ausdauernd: a gener.: MLWChart. Sil. D I 97 p. 70,29 (epist. papae a. 1205) nisi perseveretis -rfinaliter in eodem (i. in vita monastica). MLWChart. Eberb. 213 p. 354,1 quod perficiam (sc. miles) fideliter et -rfinaliter, quod promisi. MLWChart. Turg. III 538 p. 356,9 testimonium ... fideliter acceptare et ... -rfinaliter observare. al. b publ. et iur. i. q. valide, irrevocabiliter – (end)gültig, abschließend, unwiderruflich: MLWDipl. Loth. III. 119 p. 192,16 quod (sc. locum a monasterio alienare) ... temptatum est, sed iudicio principum ... cassatum et imperatoriis privilegiis -rfinaliter est decisum. MLWChart. Bern. II 278 p. 295,21 est -rfinaliter decisa lis. MLWChart. Lux. III 288 petunt abbas et conventus ... heredes compelli et -rfinaliter condempnari ad solucionem. MLWChart. Carinth. V 109 p. 75,35 pacis compositores ... ordinaverunt et -rfinaliter statuerunt, quod eqs. persaepe. 4 secundum finem, propositum – in Hinblick auf das Ziel, den Zweck: MLWVita Otton. Bamb. prol. (ASBoll. 3Iul. I p. 335E; c. 1189) duo haec -rfinaliter intendens auctor, ut ... Deus ... glorificetur et ... lucem fideles accipiant. MLWGunth. Par. orat. 9,7 p. 177B est ... aliquid in aliquo -rfinaliter, ut beatitudo in bona vita, victoria in bello.Mandrin